Als het hebt over eerlijke mensen, dan vallen kinderen daar zeker onder. Ze zeggen wat ze denken, flappen er zomaar van alles uit en vooral jonge kinderen schamen zich nergens voor. In de opvoeding leer je ze dat het toch niet altijd zo gepast is om altijd te zeggen wat je denkt. Dat je niet altijd je gevoel op de eerste plek moet zetten, maar dat het ook goed is om eerst ergens over na te denken. In de maatschappij heel wenselijk en soms ook heel goed om niet alles te zeggen wat je denkt. Maar we leren misschien ook wel ons beter voor te doen dan we zijn, houden de schijn op, of vertellen niet onze diepste gevoelens omdat we dat niet meer gewend zijn.
In Hebreeën 4: 16 staat “Laten we dus zonder schroom naderen tot de troon van de Genadige, waar we telkens als we hulp nodig hebben barmhartigheid en genade vinden”.
God heeft ons prachtig gemaakt; met gevoel en verstand. Hij weet precies wat we denken en wat we voelen. Juist bij Hem mogen we zeggen wat we denken en wat we voelen, zonder schaamte. Dat is een hele bevrijding wanneer je dit stapje voor stapje meer doet.
Bij Hem mogen we barmhartigheid en genade vinden. Ook wanneer we minder fraaie dingen over onszelf of anderen denken, mogen we dit aan God teruggeven. En vragen of Hij onze gedachten wil vullen met woorden van Hem!